Problemen met plassen

Soms vergeet je te plassen

Heb even geplast. Ik ben dus chaotisch he.. Wil ik nou altijd presteren? Moet alles nou altijd zo goed gebeuren? Streef dus naar iets middelmatigs want ach ja dat is dan toch al goed genoeg? Even gaat het dan goed met mij.. voel ik me menselijk en gedraag me daar ook naar. Door anderen wordt het opgemerkt. Opeens wordt mijn postitie duidelijk..: ach wat heb ik hiervoor ook gedacht? Denk je dan. Wat stom zo is het toch niet..? Zo stom is dat negatief over jezelf. Je denkt dat je niks waard ben dat je minder ben.

Problemen op school

Misschien ben je wel gek dat brengt me in de war, of hoe heet dat ook al weer, niet dom maar in ieder geval heb je een leerachterstand. Niet achterlijk maar je had er een net woord voor. Wou het bijna googlen. :O. Ja het is… had ik graag willen zeggen maar het mocht niet baten. Ben dus middelmatig. Alles mag vanuit die positie, je bent de beste niet en je hebt er vrede mee. Anderen accepteren dat; er zijn genoeg uitersten waar zij nog veel meer energie in kunnen steken om een groter resultaat uit te kunnen halen zo lijkt het wel. Dat klinkt logisch en waarschijnlijk is het ook waar. Al zal ik eigenlijk geen idee hebben waarom dat nou zo is. De argumentatie voor deze bewering ontbreekt aan alle kanten.

Sociale competenties

Dus ik zit nu op de universiteit. Ben vorig jaar faliekant gefaald voor het eerste jaar. Bewust zeg ik mezelf nu, achja want ik woonde net op mezelf en moest leren wonen, en daarnaast kwam ik uit een eenzaam bestaan in het dorp en moest ik wennen aan een leven waarbij ik velen regelmatig spreek en mee omga, en uiteraard moest ik, en dit vertel ik mijzelf alsof het bewust slim is gebeurt: veel sociale contacten opbouwen zodat ik een bepaalde emotionele basis en zekerheid heb van waaruit ik kan voortborduren. Waar ik sowieso later in mijn leven iets aan zou hebben omdat deze personen dan net als ik rijk zijn en we dan een elite kunnen vormen en dat ik dan veel voor elkaar zou kunnen krijgen.  Als ik vanaf nu slim omga met mijn ‘positie’ of ‘rol in mijn directe en als je het goed doet toekomstig directe indirecte tenmiste die omgeving die je wil omgeving’ zou dat ook nog echt zo zijn.

Wat is het leven waard

Realiteit is echter dat mijn studie dus nu prioriteit is. Dat is wat ik mijzelf nu vertel. Waar het vandaan komt weet ik niet maar het diepste in mij zegt dat dat zo is. En het voelt zo raak. Het klopt gewoon. Maar was is er dan met die sociale contacten na mijn studie?? Wat nou als ik klaar ben en ik heb niemand waar ik verder mee omga? Voor wie doe ik het dan? Voor niemand? Wat is het leven dan waard? Wat heb je dan eigenlijk bereikt?