Onzekerheid overheerst

Ben dus vanuit een vertrouwde omgeving verhuist naar een onbekende omgeving, wou bijna zeggen vijandig. Zo was het misschien ook: sindsdien werd ik ook steeds zelfstandiger ‘getrained’ op jonge leeftijd, je zou zeggen dat je je eigen brood leert smeren maar dat is ook alles qua die zelfstandigheid. Emotioneel gezien raak je er natuurlijk nooit aan gewend: je vereenzaamd en komt steeds verder van de mensen af te staan. Wat ik vergeet te vertellen is dat ik met een zelfstandige opvoeding bedoel dat ik vaak alleen gelaten werd, en dus ook was. Ik kon natuurlijk ook wel met de jongens uit de buurt gaan spelen… maar ik kom uit de stad en zij kenden elkaar al jaren.

Andere culturen

Ze kwamen uit een andere cultuur en ik was niet meer het broertje van. Nee niet het broertje van maar het opdondertje, het jongetje dat zich zo slim voordeed maar eigenlijk niet zoveel kon betekenen. Ik was immers niet als hun. Volgens hun was ik dus maar achterlijk en een sukkel, hetgeen wat ik nu ben geworden.  Nu ben ik anders, weliswaar heb ik vaak gelijk, maar nog steeds menselijk dus je maakt genoeg fouten. Onzekerheid overheerst mijn leven. Doe ik het goed? Zeg ik het goed? Gaat het over goed doen, zijn of wat is dat? Je weet van gods niet waar je moet beginnen. Terug naar mijn dag. In mijn bed heb ik runescape gespeeld, heb vooruitgang geboekt.. was dat maar zo in het echte leven. Zou het niet zo simpel kunnen zijn.

Tijd investeren

Tijd investeren als manier om vooruitgang te boeken. Runescape was immers net zo. Het is niet eens, zoals een spel hoort te zijn, altijd leuk en toch boek je vooruitgang. Je wil vooruit, en je gaat vooruit. Je kan niet achteruit. Je denkt erover na hoe je het snelst kan gaan, het efficiëntst, en je stelt doelen voor jezelf. Waarom stop ik dit principe in een spel? Waarom niet in het echte leven? Wordt het niet door anderen geaccepteerd als ik onderneem? Diezelfde tijd zou ik nu dolgraag in mijn ontwikkeling willen stoppen. Die gedachte geeft mij vertrouwen.